موج اعتصابات در نیل

 

 

از قیام موفقیت آمیز مردم مصر علیه مبارک بیست ماه و از زمان روی کار آمدن محمد مرسی در اولین انتخابات آزاد ریاست جمهوری در مصر سه ماه می گذرد. با وجود این هنوز هم اعتراضات بر فضای مصر حاکم است و در حالیکه دموکراسی پارلمانی علی رغم مشکلات فراوان شکل می گیرد، تعداد همواره بیشتری از مردم برای بهبود ملموس در شرایط کار و معیشت خود به خیابان می آیند.

برگزاری دو تظاهرات بزرگ در اواسط اکتبر و در طی هشت روز نقطه اوج اعتراضات بود. طرفداران اخوان المسلمین در 12 اکتبر به میدان تحریر هجوم آوردند و تریبون سخنرانی را به آتش کشیدند. متعاقب آن یک مارش یادبود به سوی مرکز انقلاب ژانویه- فوریه،  توسط 29 حزب و جنبش چپ، لیبرال-چپ  و اتحادیه های کارگری برگزار گردید. دهها هزار نفر در این تظاهرات شرکت کردند. فراخوان عمومی این بود: "ما می خواهیم عدالت اجتماعی را ایجاد کنیم. ما خواهان یک قانون اساسی عادلانه و یک پروسه حقوقی علیه قاتلین تظاهرات کنندگان هستیم". مطالبات مشخص عبارت بودند از: - حداقل دستمزد معادل 191 یورو. – کنترل سرعت افزایش قیمت ها توسط دولت. و بازگرداندن سرمایه هایی که توسط نمایندگان رژیم سابق به خارج منتقل شده اند. همچنین این نیروهای ترقیخواه درخواست دولت مرسی از صندوق بین المللی پول برای اعتباری به مبلغ  4.8  میلیارد دلار -که در ازای پیش شرط های نئولیبرالی از سوی این صندوق صورت می گیرد-  را رد می کنند.

برای چپ به ظاهر بزرگ اما پراکنده مصر این دو تظاهرات قدم بزرگی در جهت اتحاد محسوب می شود. همزمان با این روند موج اعتصابات نیز همچنان در حال افزایش است. بر اساس جدیدترین نظرسنجی مرکز حقوق اقتصادی- اجتماعی مصر (CESR)   تنها در نیمه اول ماه سپتامبر، 300  اعتراض در محیط های کار بوقوع پیوسته است. این بالاترین حد اعتراضات از آغاز سال جاری است. زمینه های این اعتراضات پیش از هر چیز افزایش دستمزد، بهبود شرایط کار، قراردادهای طولانی مدت و اعاده حیثیت و بازگشت به کار همکارانی است که در جریان اعتراض های پیشین اخراج و یا دادگاهی شده اند. اکثر اعتصابات با تعداد 131 مورد در حوزه خدمات عمومی صورت گرفته است و به دنبال آن 61 مورد اعتصاب در صنایع، 41 مورد در آموزش حرفه ای، 21 مورد در دانشگاه ها، 11 مورد در خدمات حمل و نقل  و 10 مورد در بیمارستان ها جامعه مصر را به صحنه اعتراضات کارگری تبدیل کرده است. حتی بخشی از پلیس و دستگاه امامت جماعت مساجد نیز از جریان این اعتراضات مصون نبوده است.

بنابر ارزیابی رییس "هولدینگ نساجی عَرَفا"؛ الله عرفا، این نوعی "انتقام اجتماعی" است. رییس این کنسرن اظهار داشت که: «این همه "اعتصابات وحشی" باعث وارد آمدن صدمات زیادی به کسب و کار شده و به شهرت مصر برای سرمایه گذاری لطمه می زند». وی در ادامه افزود: «ما به نوعی دیالوگ با کارگران نیاز داریم. ما باید اعتصابات را تحت کنترل و نظم قرار دهیم». همین که کمپانی نصر –به عنوان بخش مهمی از امپراطوری اقتصادی ارتش-  نیز در اعتصاب بسر می برد می تواند به گسترش نظرات فوق الذکر کمک کند. این نکته نیز حائز اهمیت است که برای اولین بار در تاریخ کشور، کارمندان هفت کارخانه کانگو مرات خواستار عزل مدیر شرکت، "سرلشکر لبیب" و همه افسران پست های مدیریت شدند.

درحالی که حکومت روی طرح قانونی کنترل حق اعتصاب کار می کند، ارگان های اجرایی نیز با بازوهایی قوی درگیر سرکوب کارگران هستند. پس از اینکه در اوایل ماه اکتبر دو اتحادیه مستقل EFITU  و   EDLC گزارشی درباره سرکوب منتشر کردند، حکومت به همان تاکتیک هایی متوسل شد که رژیم قبلی به کار می گرفت. 32 کادر این اتحادیه ها به خاطر سازمان دهی اعتصابات محاکمه شده اند و این در حالی است که پنج نفر دیگر نیز قبلا به 3 تا 5 سال حبس محکوم شده  و تعداد کسانی که پرونده آن ها در حال بررسی است به صدها تن می رسد. در عین حال شرکت ها با استخدام  گروه های ضربت و با کمک پلیسِ بدنامِ ضد شورش به سرکوب اعتراضات مبادرت می ورزند. نمونه ای از این گونه سرکوب ها را رانندگان اتوبوس در اواسط سپتامبر تجربه کردند. طارق البحری یکی از رهبران اعتراضات می گوید: "اعتصاب جرم نیست. اما این کلمه در گفتمان رسمی مترادف رفتارهای خودسرانه ای قلمداد می شود که  به تخریب جامعه می انجامد"

با وجود این روز به روز کارگران کمتری مرعوب این شرایط می شوند . این امر را صدها تن از کارگران بندر در اواخر اکتبر اثبات نمودند. کارگران این بندر یک اعتصاب دو هفته ای را در نزدیکی سوئز واقع در منطقه توریستی "آین سوخانا" سازمان دادند. آن ها یکی از مهمترین بنادر کشور را به حالت فلج درآوردند و دست اندکاران بندر   DP WORLD  را که ملیتش متعلق به  دبی است، مجبور کردند که هشت کارگر اخراجی را دوباره به سر کار بازگردانند.

احمد حسن البروج پرفسور حقوق کار و وزیر کار سابق در کنفرانس ملی رقابت در ارتباط با درگیری ها هشدار داد که: «من قبلا هم گفته ام که کاربرد خشونت علیه کارگران اعتصابی به افزایش ناآرامی ها منجر خواهد شد و آتشی را می افروزد که دیگر قابل خاموش کردن نیست».

البته تا رسیدن به آن زمان، جنبش کارگری نیاز به تلاش های سازمانگرانه بیشتری دارد. زیرا با وجود آنکه اتحادیه کارگری  EFITU  و اتحادیه کارگری میانه روتر EDLC  تعداد اعضای خود را 2.5  میلیون اعلام کرده اند، اما با این حال این اتحادیه ها تا کسب توانایی لازم برای سازمان دهی اعتصاباتی گسترده در یک شاخه از صنعت و یا برگزاری اعتصابات سراسری فاصله زیادی دارند. در این شرایط حدود 1200 اتحادیه مستقل محلی- کارخانه ای هنوز هم نقش تعیین کننده ای دارند و به همین دلیل هم هست که معمولا اعتراضات به یک کارخانه یا موسسه محدود می شوند. با این وجود همیشه موارد همبستگی و ایجاد شبکه هایی از مزدبگیران در میان شرکت ها و شهرهای مختلف با موجی از شعف و شادی همراه بوده است. و علی رغم همه این ها در جریان هردو تظاهرات در نیمه اکتبر، دو اتحادیه کارگری مستقل به همراه حدود یک دوجین از احزاب و سازمان های چپ روی مسئله جبهه ملی دفاع از حقوق کار، و آزادی های اتحادیه ای به وحدت رسیدند. در همین حال  نیز  EFITU  و  EDLC  بر سر راه های ممکن ادغام در حال گفتگو هستند.

 

رائول ریگو

Raoul Rigault

 

ترجمه: وحید صمدی

http://omied.de

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

 

مأخذ:

junge Welt, Dienstag, 06. November 2012

یادداشت

  • استفاده از بمبهای فسفری در مواقع استثنایی اشکال ندارد
    Written by
    استفاده از بمبهای فسفری در مواقع استثنایی اشکال ندارد ما مصرانه از عراقی ها و نیروهای ائتلاف ( آمریکا و ناتو) می خواهیم که هرگز از مهمات فسفری در محدوده غیر نظامیان استفاده نکنند. حتی اگر غیر نظامیان در هنگام استفاده این مهمات آنجا حضور نداشته باشند
  • جناب آقای زیباکلام، کمی درباره دهه نورانی شصت، محض اطلاع
    Written by
    آقای زیبا کلام مشکل حضرت آیت الله خودداری از رنجاندن تندروها نیست. مشکل این است که ایشان خود از طراحان اصلی قتل عام تابستان 67 است. نقش او در قتل عام 67 خیلی بیشتر از کسی مثل رهبر کنونی نظام آقای خامنه ای بوده است که آن زمان در سلسله مراتب نظام خیلی بی اهمیت تر از آقای رفسنجانی بود. باز شدن پرونده ی 67 شلیک به شقیقه ی حضرت آیت الله است.
  • قمار سنگین روژآوا
    Written by
    چپ روژآوا را به عنوان پروژۀ امید بخش خاورمیانه فروخت. ابله ترین چپها آن را حتی روزنه ای برای بشریت نامیدند. اکنون این پروژه در هیأت تاکنونی خود به پایان رسیده است. ممکن است روژآوائی کماکان به حیات خود ادامه دهد. اما برای این کار اتفاقا باید حمایت کسانی را جلب کند که در صف مقابل پدرخواندۀ تاکنونی اش قرار گرفته اند. برای مهار ترکیه، باید از حمایت روسیه و ایران و سوریه برخوردار بود نه از حمایت آمریکائی که…
  •  سازمان های کارگری و دام " مشروعیت"!
    Written by
    فعالان و پیشروان کارگری می دانند که در تمام کشورها یکی از شگرد های  بورژوازی در مقابل  مبارزه کارگران برای متشکل شدن در دفاع ازمعیشت شان، به میدان آوردن سلاح "مشروعیت " است. بسته به این که پرچم "مشروعیت" درکدام طرف این سنگر بندی به اهتزاز در آمده باشد تعاریف متفاوتی بر روی آن نوشته شده است. در سمت بورژوازی "مشروعیت" از قوانین حاکمش، دادگاهش، پلیس و ارتش و پاسدارش، و سرآخر زندان و شکنجه و اعدامش، حکایت های خونبار دارد. در…
  • یادداشتی بر گزارش سیاسی کنگره بیست و یکم راه کارگر
    Written by
    گزارش روشن نمی کند که این دمکراسی لیبرالی ازکی میان تهی گشته است؟ چرا که دموکراسی لیبرالی در احکامی که محمد رضا شالگونی درست پیش از کنگره ابراز نموده بود به عنوان شرط لازم هرگونه فراتر رفتن به سوی سوسیالیسم تلقی می شد. اما حالا که این دمکراسی میان تهی شده است، پس معلوم است که دیگر صحبتی هم از فراتر رفتن به سوی سوسیالیسم نمی تواند در میان باشد به این دلیل که آن شرط لازم دیگر مهیا نیست.…
  • صالح مسلم و محللش
    Written by
    صالح مسلم می رفت تا حکم یک همسر سه طلاقه را برای چپ ایرانی پیدا کند. هر چه باشد و هر بلائی سر چپ ایرانی آمده باشد، تابش هر اندازه ناچیز رادیکالیسم طبقاتی دوران انقلاب 57 هنوز به اندازه ای هست که در این مملکت معین نتوان دم از سوسیالیسم زد و همزمان سینه چاک دمکراسی آمریکائی بود. در این مملکت هنوز که هنوز است دست راستی ترین مواضع را باید به نام کمونیسم و کارگر بسته بندی کرد تا…
  • نامه به یک رفیق: "جنبش لغو کار مزدی" و حمایت از جنبش سبز، یک بازبینی
    Written by
    اگر محمدرضا شالگونی امید داشت که جنبش سبز به جنبشی علیه ولایت فقیه فرا بروید؛ اگر حمید تقوایی نمی خواست با موسوی کشتی بگیرد تا شاید شرایط مناسب برای جایگزینی رهبری حزب او فراهم شود؛ و اگر امیر پیام جنبش سبز را چیزی در حد فاصل انقلاب فوریه و اکتبر در روسیه ارزیابی می کرد؛ ناصر پایدار ... جنبش سبز را جنبش کارگرانی قلمداد می کرد که هرچند هنوز گام های قطعی در جهت طرح مطالباتشان برنداشته اند،  اما در موقعیتی…
  • پایگاه نظامی آمریکا در روژآوا
     وضعیتی غیر قابل اجتناب... بنا نهادن یک "انقلاب"، یک "منطقۀ خودمختار" در چهارچوب مرزهای یک کشور به کمک قدرتهای امپریالیستی ای که با تمام قدرت نظامی شان آن را تقسیم، تکه پاره و بی ثبات می کنند، نه می تواند به رهائی مردم خودی بیانجامد و نه امکان موجودیت ملتهای دیگر را تأمین کند.

نظر خوانندگان

Guest (وحید صمدی)
سلام رفیق امین عزیز از این که به دلیل مشغله های زندگی به کامنت شما با تاخیر زیاد پاسخ می دهم عذر می ...
Guest (آهنگر)
می بینی رفیق! ذات سرمایه داری همه جای دنیا یک جور است. البته همه جا یک شکل نیست اما ماهیت همان است. ...
Guest (آهنگر)
چه تاثیر عمیق و در عین حال غم انگیزی روی من گذاشت این مقاله! چه خشم و نفرتی را در من زنده کرد و چقدر...
Guest (آهنگر)
با سلام خدمت جهانگیر در بارۀ اینکه چه ساخ مناسبی می توانم به انتقادات شما بدهم بسیار اندیشیدم. چند ب...
Guest (وحید صمدی)
سلام رفقا آهنگر و رودین عزیز از این که مقاله مورد توجه تان قرار گرفت خوشحالم و از کامنت های صمیمانه ...
Guest (بهمن شفیق)
رفیق عزیز، با تشکر و پوزش از این که خیلی دیر به کامنت شما می پردازم. آنچه شما در مورد " سرمایه ی تج...
Guest (nader)
چرا این عکس پورنوگراف را بطورکامل درصفحه اول سایت چاپ نکردید؟خجالت کشیدید هستۀ تلخ دستهایم را محکمتر...
Guest (آهنگر)
رودین جان از اینکه چنین برداشتی از کامنت من به ذهن خواننده متبادر می شود متاسفم. لیکن با کمال میل م...
Guest (رودین)
رفیق وحید عزیز؛ نوشته بسیار خوب و جسورانه ای بود. دست تان را به گرمی می فشارم. زنده باشید
Guest (رودین)
آقا یا خانم آهنگر؛ "پدیده ننگین احمدی نژاد"؟! یعنی مثلاً "پدیده ننگین خاتمی" یا "پدیده ننگین روحانی"...

مطالب پر بازدید شش ماه گذشته

JSN Glass template designed by JoomlaShine.com