اوباما اعتصاب کارگران راه آهن را متوقف کرد

سرکوب تظاهرات جوانان در انگلیس، یونان و آمریکا و ممنوع کردن اعتصاب در کشورهایی که ظاهرا حق اعتصاب در آن ها به رسمیت شناخته شده است، عمق مفهوم دموکراسی را نشان می دهد. در دوره ای که برای دفاع از دموکراسی و استقرار آن به کشورهای دنیا لشکر می کشند، ترجمه همین خبر برای افشای اهداف پنهان شده پشت این واژه کافی است.

**********

در حالی که در هفته گذشته جنبش رو به رشد اشغال وال استریت تیتر خبرها را به خود اختصاص داده بود، کمتر کسی متوجه شد که پرزیدنت اوباما تصمیم به منع اعتصاب سنگین کارگران راه آهن گرفت. اعتصابی که توسط حدود 25000 کارگر فراخوانده شده بود. اعتصابات کارگران راه آهن اعتصاباتی نیرومندند. آنها جریان عادی تجارت را مختل می کنند و در سالهای پایانی دهه 1880 در آغاز جنبش کارگری مؤثر واقع شده بودند.

در توضیح تصمیم خود برای ممانعت از اعتصاب پرزیدنت اوباما اظهار داشت: «تأمین جریان روان و بدون مانع سیستم باربری خطوط راه آهن منفعت ملی ماست، چرا که اخلال در این روند می تواند کسب و کار در کل کشور را تحت تأثیر قرار دهد و خساراتی نالازم بر اقتصاد شکننده ما وارد کند». تصمیم اوباما در جلوگیری از اعتصاب باید مایه راحتی خیال سرمایه گذارانی شده باشد که بسیاری از آنها با دندانهای بهم فشرده فعالیتهای اکتیویستهای جنبش «اشغال» را دنبال می کنند.

اخیرا 11 اتحادیه که  92000 کارگر راه آهن را نمایندگی می کنند وارد مذاکره با «کنفرانس کمیته ملی حمل و نقل» (ان سی سی سی NCCC) - یک گروهبندی صنعتی که اکثریت شرکتهای راه آهن را نمایندگی می کند- شده اند. با این که چهار شرکت بزرگ حمل و نقل راه آهن در سال گذشته بیش از 8.5 میلیارد دلار سود برده اند، صنعت راه آهن از کارگران می خواهد که سهم بیشتری را در پرداخت حق بیمه خود بر عهده بگیرند. کنفرانس کمیته ملی حمل و نقل که بیش از 30 شرکت راه آهن را در مذاکرات نمایندگی می کند برای پذیرش قراردادی که در آغاز سال جاری با اتحادیه متحد حمل و نقل (United Transportation Union) منعقد شده بود همه اتحادیه ها را تحت فشار قرار داده بود.  در توضیح تصمیم خویش برای پذیرش این قرارداد، رهبران اتحادیه متحد در نامه ای به اعضاء خود چنین نوشتند: «تاریخا دیده شده است که اتحادیه های راه آهن بعد از رد چنین قراردادهای محتاطانه ای در موقعیتی بدتر قرار می گیرند». یازده اتحادیه دیگر تصمیم به خروج از مذاکرات و مبارزه برای قراردادی بهتر گرفتند.

در روز سوم اکتبر «انجمن برادری مهندسین و تکنیسین های لوکوموتیو» (بلت BLET)  ، یکی از بزرگترین اتحادیه های کارگران راه آهن در کل کشور (دربرگیرنده 25000 کارگر) تصمیم گرفت که در صورتی که کنفرانس کمیته ملی حمل و نقل خواسته خود را در زمینه تحمیل یک قرارداد سازشکارانه پس نگیرد، از روز 7 اکتبر دست به اعتصاب زند. آنها در فراخوان این اعتصاب از همراهی «انجمن برادری کارگران سوزنبان» نیز برخوردار شدند. تعدادی از اتحادیه های دیگر نیز در حال بررسی پیوستن به اعتصاب هستند.

دنیس پی یرس رئیس «بلت» می گوید: «مایه تأسف است که در زمانی که صنعت سودهای رکوردی به دست می آورد، شرکتهای حمل و نقل به ضعف عمومی اقتصاد تکیه می کنند تا باز هم جیب سهامداران خود را بر دوش کارگران راه آهن پر تر کنند. و این شرم آور است که کارفرمایان حمل و نقل دقیقا آن دسته از کارگرانی را هدف قرار داده اند که آسیب پذیر تر هستند – کارگران مسن تر، بیمار و یا مجروح – تا بار بیشتری از امتیازات داده شده را به دوش بگیرند».

در یک بیانیه ان سی سی سی آمده است که اتحادیه ها پیشنهادی برای یک افزایش دستمزد 17 درصدی طی مدت 6 سال را رد کرده اند. اتحادیه ها در مقابل می گویند که پیشنهاد کارفرمایان افزایشی 14 درصدی را در بر می گرفت، آن هم با سودآوری رکوردآمیز خطوط راه آهن. افزایش دستمزد پیشنهادی کمتر از آن چیزی است که در دور قبلی و در جریان مذاکره برای قرارداد 5 ساله کنونی به دست آمده بود.

سه شنبه پیش اوباما وارد عمل شد تا به استناد اختیاراتی که «قانون کار راه آهن» به پرزیدنت واگذار می کند مانع اعتصاب شود. این قانونی است که روابط بین راه آهن و صنایع هوائی را تنظیم می کند. پس از سال 2007 این اولین باری بود که پرزیدنت برای پیشگیری از اعتصاب در یک بخش خصوصی وارد عمل می شد. در سال 2007 از وقوع اعتصاب در شرکت ملی مسافران راه آهن، امتراک (Amtrak) جلوگیری کرده بود.

اوباما همچنین کمیته ای متشکل از 5 نفر را انتخاب کرده است که در مدت سی روز قرارداد جدیدی را تنظیم و توصیه خواهد نمود. بعد از یک دوره 30 روزه دیگر «تأمین آرامش»، در صورتی که اتحادیه ها قرارداد جدید را نپذیرند، اجازه دست زدن به اعتصاب را خواهند داشت. اما قانون کار راه آهن به کنگره این اجازه را می دهد که خود رأسا قراردادی را تصویب و عملی کند. آخرین باری که کارگران راه آهن دست به اعتصاب زدند در سال 1991 بود که پس از یک اعتصاب 14 ساعته کنگره قانونی را تصویب کرد و پرزیدنت نیز با انتخاب هیأتی دستور به اجرای یکجانبه قراردادی تحمیلی بر کارگران را داد.

جاناتان فلندرز، یک عضو اتحادیه مکانیکها، و مکانیک راه آهن در شرکت لوکوموتیو سی اس ایکس در نیویورک می گوید که اگر اوباما قرارداد یکجانبه تحمیلی ای را برای کارگران راه آهن امضا کند «بیشتر معلوم خواهد شد که او در خدمت به چه کسانی است. اگر بانکها کسب و کار را مختل کنند، بسته نجات حمایتی دریافت می کنند. اگر کارگران کسب و کار را مختل کنند، ماجرا متفاوت خواهد بود. ما مجبور خواهیم شد تحت قراردادی کار کنیم که در شرایط دیگر با آن موافقت نمی کردیم».

 

لینک مطلب:

 

http://www.inthesetimes.com/working/entry/12079/obama_blocks_railroad_strike_as_occupy_wall_street_protest_rage/

یادداشت

  • استفاده از بمبهای فسفری در مواقع استثنایی اشکال ندارد
    Written by
    استفاده از بمبهای فسفری در مواقع استثنایی اشکال ندارد ما مصرانه از عراقی ها و نیروهای ائتلاف ( آمریکا و ناتو) می خواهیم که هرگز از مهمات فسفری در محدوده غیر نظامیان استفاده نکنند. حتی اگر غیر نظامیان در هنگام استفاده این مهمات آنجا حضور نداشته باشند
  • جناب آقای زیباکلام، کمی درباره دهه نورانی شصت، محض اطلاع
    Written by
    آقای زیبا کلام مشکل حضرت آیت الله خودداری از رنجاندن تندروها نیست. مشکل این است که ایشان خود از طراحان اصلی قتل عام تابستان 67 است. نقش او در قتل عام 67 خیلی بیشتر از کسی مثل رهبر کنونی نظام آقای خامنه ای بوده است که آن زمان در سلسله مراتب نظام خیلی بی اهمیت تر از آقای رفسنجانی بود. باز شدن پرونده ی 67 شلیک به شقیقه ی حضرت آیت الله است.
  • قمار سنگین روژآوا
    Written by
    چپ روژآوا را به عنوان پروژۀ امید بخش خاورمیانه فروخت. ابله ترین چپها آن را حتی روزنه ای برای بشریت نامیدند. اکنون این پروژه در هیأت تاکنونی خود به پایان رسیده است. ممکن است روژآوائی کماکان به حیات خود ادامه دهد. اما برای این کار اتفاقا باید حمایت کسانی را جلب کند که در صف مقابل پدرخواندۀ تاکنونی اش قرار گرفته اند. برای مهار ترکیه، باید از حمایت روسیه و ایران و سوریه برخوردار بود نه از حمایت آمریکائی که…
  •  سازمان های کارگری و دام " مشروعیت"!
    Written by
    فعالان و پیشروان کارگری می دانند که در تمام کشورها یکی از شگرد های  بورژوازی در مقابل  مبارزه کارگران برای متشکل شدن در دفاع ازمعیشت شان، به میدان آوردن سلاح "مشروعیت " است. بسته به این که پرچم "مشروعیت" درکدام طرف این سنگر بندی به اهتزاز در آمده باشد تعاریف متفاوتی بر روی آن نوشته شده است. در سمت بورژوازی "مشروعیت" از قوانین حاکمش، دادگاهش، پلیس و ارتش و پاسدارش، و سرآخر زندان و شکنجه و اعدامش، حکایت های خونبار دارد. در…
  • یادداشتی بر گزارش سیاسی کنگره بیست و یکم راه کارگر
    Written by
    گزارش روشن نمی کند که این دمکراسی لیبرالی ازکی میان تهی گشته است؟ چرا که دموکراسی لیبرالی در احکامی که محمد رضا شالگونی درست پیش از کنگره ابراز نموده بود به عنوان شرط لازم هرگونه فراتر رفتن به سوی سوسیالیسم تلقی می شد. اما حالا که این دمکراسی میان تهی شده است، پس معلوم است که دیگر صحبتی هم از فراتر رفتن به سوی سوسیالیسم نمی تواند در میان باشد به این دلیل که آن شرط لازم دیگر مهیا نیست.…
  • صالح مسلم و محللش
    Written by
    صالح مسلم می رفت تا حکم یک همسر سه طلاقه را برای چپ ایرانی پیدا کند. هر چه باشد و هر بلائی سر چپ ایرانی آمده باشد، تابش هر اندازه ناچیز رادیکالیسم طبقاتی دوران انقلاب 57 هنوز به اندازه ای هست که در این مملکت معین نتوان دم از سوسیالیسم زد و همزمان سینه چاک دمکراسی آمریکائی بود. در این مملکت هنوز که هنوز است دست راستی ترین مواضع را باید به نام کمونیسم و کارگر بسته بندی کرد تا…
  • نامه به یک رفیق: "جنبش لغو کار مزدی" و حمایت از جنبش سبز، یک بازبینی
    Written by
    اگر محمدرضا شالگونی امید داشت که جنبش سبز به جنبشی علیه ولایت فقیه فرا بروید؛ اگر حمید تقوایی نمی خواست با موسوی کشتی بگیرد تا شاید شرایط مناسب برای جایگزینی رهبری حزب او فراهم شود؛ و اگر امیر پیام جنبش سبز را چیزی در حد فاصل انقلاب فوریه و اکتبر در روسیه ارزیابی می کرد؛ ناصر پایدار ... جنبش سبز را جنبش کارگرانی قلمداد می کرد که هرچند هنوز گام های قطعی در جهت طرح مطالباتشان برنداشته اند،  اما در موقعیتی…
  • پایگاه نظامی آمریکا در روژآوا
     وضعیتی غیر قابل اجتناب... بنا نهادن یک "انقلاب"، یک "منطقۀ خودمختار" در چهارچوب مرزهای یک کشور به کمک قدرتهای امپریالیستی ای که با تمام قدرت نظامی شان آن را تقسیم، تکه پاره و بی ثبات می کنند، نه می تواند به رهائی مردم خودی بیانجامد و نه امکان موجودیت ملتهای دیگر را تأمین کند.

نظر خوانندگان

Guest (وحید صمدی)
سلام رفیق امین عزیز از این که به دلیل مشغله های زندگی به کامنت شما با تاخیر زیاد پاسخ می دهم عذر می ...
Guest (آهنگر)
می بینی رفیق! ذات سرمایه داری همه جای دنیا یک جور است. البته همه جا یک شکل نیست اما ماهیت همان است. ...
Guest (آهنگر)
چه تاثیر عمیق و در عین حال غم انگیزی روی من گذاشت این مقاله! چه خشم و نفرتی را در من زنده کرد و چقدر...
Guest (آهنگر)
با سلام خدمت جهانگیر در بارۀ اینکه چه ساخ مناسبی می توانم به انتقادات شما بدهم بسیار اندیشیدم. چند ب...
Guest (وحید صمدی)
سلام رفقا آهنگر و رودین عزیز از این که مقاله مورد توجه تان قرار گرفت خوشحالم و از کامنت های صمیمانه ...
Guest (بهمن شفیق)
رفیق عزیز، با تشکر و پوزش از این که خیلی دیر به کامنت شما می پردازم. آنچه شما در مورد " سرمایه ی تج...
Guest (nader)
چرا این عکس پورنوگراف را بطورکامل درصفحه اول سایت چاپ نکردید؟خجالت کشیدید هستۀ تلخ دستهایم را محکمتر...
Guest (آهنگر)
رودین جان از اینکه چنین برداشتی از کامنت من به ذهن خواننده متبادر می شود متاسفم. لیکن با کمال میل م...
Guest (رودین)
رفیق وحید عزیز؛ نوشته بسیار خوب و جسورانه ای بود. دست تان را به گرمی می فشارم. زنده باشید
Guest (رودین)
آقا یا خانم آهنگر؛ "پدیده ننگین احمدی نژاد"؟! یعنی مثلاً "پدیده ننگین خاتمی" یا "پدیده ننگین روحانی"...

مطالب پر بازدید شش ماه گذشته

JSN Glass template designed by JoomlaShine.com