جرمن فارین پالیسی

ترجمه: تحریریه امید

قبل از اجلاس ناتو سیاستمداران و نظامیان برجسته آلمانی خواهان تعدیل سیاست تنش زا علیه روسیه شدند.  رئیس کنفرانس مونیخ ولفگانگ ایشینگر اظهار داشت که "نشان دادن عضله نظامی" به تنهایی به نتیجه نخواهد رسید و از این گذشته بسیار خطرناک است.در حقیقت خطر جنگ به دلیل درگیری با روسیه "امروز بیشتر از هر زمانی است". ایشینگر از یک چرخش جدید قوی تر به سوی همکاری حمایت می کند. تا مسکو را از عکس العمل های قابل انتظار در مقابل تصمیمات اجلاس ورشو بازدارد.

هارالد کویات بازرس کل ارتش آلمان و رییس پیشین کمیته نظامی ناتو نیز اظهارات مشابهی داشت. اگر این ممکن باشد که گسترش نظامی و همکاری را در یک استراتژی دوگانه همچون دوران جنگ سرد ترکیب کنیم، آلمان می تواند در تازه ترین توسعه ناتو به سمت شرق بدون تحمل زیانی شرکت کند؛ بدون آن که از مزایای همکاری چشم پوشی کند. در عین حال امکان برداشتن گام های بلند به سوی شرق باقی خواهد ماند.

تهاجم ناتو

پیش زمینه ی این تقاضای جدید سیاستمداران و نظامیان بانفوذ از ناتو این است که اتحادیه نظامی غرب در ماه ها و هفته های اخیر تعداد زیادی مانور و تمرینات نظامی به همراه تسلیح و استقرار نیرو را علیه روسیه به انجام رسانده و یا مقدمه چینی کرده است. بدین ترتیب در ماه ژوئن تعداد زیادی از کشورهای عضو ناتو و از جمله آلمان مانور نظامی "بالتاپس" (Baltops) را با حدود 6100 سرباز در دریای شرق به انجام رساندند. همین طور در ماه ژوئن با شرکت بیش از 31000 سرباز مانور بزرگ نظامی "آناکوندا" در لهستان شروع شد. هردوی این تمرینات نظامی برخلاف دیگر مانورهای بزرگ کاملا علیه روسیه تدارک شده بود. به علاوه کشورهای مختلف ناتو گام های جدیدی برای گسترش تسلیحاتی برداشته اند. در بروکسل یک افزایش تا حدود سه درصد در بودجه نظامی برای کشورهای عضو در نظر گرفته شده است. در ماه مه سیستم دفاع موشکی ناتو (Aegis) در رومانی آماده بهره برداری شد. ناتو همچنین در اجلاس ورشو استقرار 4000 سرباز را در مرزهای روسیه تصویب کرد. گذشته از این در اواخر هفته جاری فنلاند و سوئد نیز برای اولین بار در مشورت های پایتخت لهستان حضور خواهند داشت.[1] در صورت پیوستن آن ها به این اتحادیه جنگی، روسیه در شمال اروپا کاملا محاصره خواهد شد.

استراتژی دوگانه قدیمی

با توجه به عکس العمل احتمالی روسیه، ولفگانگ ایشینگر رییس کنفرانس امنیتی مونیخ به کارگیری استراتژی شناخته شده دوگانه در دوران جنگ سرد را یادآوری می کند. او در مقاله ای در "اشپیگل آنلاین"[2] می نویسد "تقویت توانایی های دفاعی غرب از یک طرف، و تقویت پیشنهادات دیالوگ و همکاری از طرف دیگر رویکرد درستی" است. بدون شک در فاز گسترش تسلیحاتی جاری [و] در فضای مبهم لفاظی درباره همکاری [و سخن گفتن از] دیالوگ  بدون پیشنهادهای مشخص بی حاصل است. برای فرونشاندن عکس العمل منفی احتمالی مسکو در برابر تصمیمات دیدار ورشو، "باید حتما و فورا پیش و یا پس از اجلاس یک نماینده عالی رتبه ناتو به مسکو سفر کند تا اطلاع رسانی کامل و شفافی را ارائه دهد". هارالد کویات بازرس کل پیشین ارتش آلمان (2000 تا 2002) و رییس کمیته نظامی ناتو از سال 2002 تا 2005 نیز در اظهارات مشابهی به علاوه باید با ارائه پیشنهادات جدید رضایت دولت روسیه را جلب نمود. از آن جمله مورد "لغو روادید".

هارالد کویات بازرس کل پیشین ارتش آلمان (2000 تا 2002) و و رییس کمیته نظامی ناتو از سال 2002 تا 2005 نیز در اظهارات مشابهی گلایه کرد که: "در حال حاضر درباره گفتگو و تنش زدایی چیز زیادی نمی شنویم. من امیدوار بودم که دولتمردان باهوش تر باشند"[3]. او نیز "استراتژی دو گانه" ی "ارعاب و گفتگو" را مطالبه نمود.

خطر جنگ بیش از همیشه

پیشنهادات ایشینگر و کویات با اظهارات فرانک  والتر اشتاین مایر وزیر امور خارجه آلمان در اواسط ماه ژوئن مشابه است. او در ارتباط با مانور "آناکوندا" گفت: "بسیار فاجعه بار خواهد بود که دیدمان را به نظامی گری محدود کنیم و نجات را تنها[!] با منطق ارعاب جستجو کنیم"[4]. اجازه نداریم موقعیت را "با قدرت نمایی پر سر و صدا و هیاهوگری جنگی" ملتهب تر کنیم. تاریخ به ما می آموزد که در کنار نظامی گری، آمادگی برای گفتگو و ارائه پیشنهاد همکاری نیز ضروری است: "و به همین دلیل ما باید قویا با شرکایمان به خاطر امنیت اروپا درباره ضرورت توسعه و کنترل تسلیحاتی گفتگو کنیم ". ایشینگر نیز اقدامات مشابهی را پیشنهاد می کند. "قدرت نمایی نظامی " در این اواخر " خطرناکترین شرایط جنگی را در اروپا و اطراف آن " از زمان جنگ سرد به بعد ایجاد نموده است. از همین رو باید فورا حداقل یک مرکز واکنش بحران ناتو و روسیه ایجاد شود تا از یک تنش پیش بینی نشده اجتناب کنیم[5]. ایشینگر پیشتر نیز هشدار داده بود که خطر این که از حرکات تنش آلود "درگیری های جنگی، خصومت های نظامی ناشی شود" از هر زمان دیگری بیشتر است.[6]

موفقیت از طریق تاکتیک زیگزاگ

اگر واقعا این امر امکان پذیر باشد که سیاست تنش آمیز و یک طرفه ناتو را مجدد با عنصر همکاری تکمیل نمود، برلین می تواند به کسب امتیاز دوگانه ای امیدوار باشد. از یک طرف ناتو برای چندمین بار بدون آن که ضرر و زیانی حاصل شود به سمت شرق توسعه خواهد یافت؛ این امری است که قبلا به شیوه های گوناگون در سال های 1999، 2004 و 2009  صورت گرفته است[7]. در نتیجه ناتو توانست هربار موقعیتش را در برابر روسیه تقویت کند. و هم اکنون در شرف این است تا برای اولین بار و در مقیاسی بزرگ لشگرهایش را در مرزهای روسیه مستقر کند. اگر مسکو دور تازهای از تنش زدایی را بپذیرد، آنگاه اتحادیه جنگی [ناتو]  ممکن است در فرصت بعدی یک گام توسعه طلبانه دیگر را بیاغازد تا در نهایت دوباره آن را با پیشنهاد "گفتگو" تلطیف کند.استراتژی دوگانه کارکرد خود را به عنوان ابزار [مناسب] توسعه طلبی نشان خواهد داد.

توسعه ی مداوم

از طرف دیگر این سیاست دور جدیدی از همکاری را ممکن می سازد تا باز هم سود بزرگتری از بازرگانی با روسیه کسب شود. محافل اقتصادی آلمان در مقاطعی با حرارت بر پایان تحریم اقتصادی روسیه پافشاری کرده اند[8]. بر طبق داده های بانک مرکزی آلمان شرکت های آلمانی برای آن که تحریم ها را دور بزنند در این بین به سرمایه گذاری مبالغ بالایی در روسیه مبادرت نموده اند. در فصل اول سال 2016 سرمایه گذاری های آلمانی [در روسیه] به حدود 1.1 میلیارد یورو رسیده است[9]. این نه تنها سودهای تازه را وعده می دهد، بلکه همچنین جهت گیری فزاینده پیشین اقتصاد آلمان به سمت ایالات متحده را حداقل کمی تعدیل خواهد کرد[10]. در دوره ای که برلین به طور آشکار و قویا برای استقلال از ایالات متحده تلاش می کند [11] ، نوسان تازه کوچکی به سمت شرق دیده می شود. با این وجود تاریخ نشان خواهد داد که همکاری با مسکو معمولا فقط برای بازسازی موقعیت خود صورت می گیرد و همیشه با برداشتن گام های جدیدی از توسعه به سمت شرق پایان یافته است.[12]

06.07.2016

منبع:

http://www.german-foreign-policy.com/de/fulltext/59404

Mehr zum NATO-Gipfel: Grundlegende Neujustierung.

[1] S. dazu Grundlegende Neujustierung.

[2] Wolfgang Ischinger: Das Russland-Paradox. www.spiegel.de 03.07.2016.

[3] "USA an den Verhandlungstisch". www.freiepresse.de 05.07.2016.

[4] Steinmeier kritisiert Nato-Manöver in Osteuropa. www.bild.de 18.06.2016.

[5] Wolfgang Ischinger: Das Russland-Paradox. www.spiegel.de 03.07.2016.

[6] "Verteidigung und Vertrauensbildung". www.securityconference.de 23.06.2016.

[7] 1999 wurden die Tschechische Republik, Ungarn und Polen in die NATO aufgenommen, 2004 die Slowakei, Slowenien, Rumänien, Bulgarien, Estland, Lettland und Litauen, 2009 Albanien und Kroatien. Inzwischen befindet sich auch Montenegro im Beitrittsprozess. S. dazu Die NATO wächst.

[8] S. dazu Streit um die Russland-Sanktionen (II).

[9] Carsten Dierig: Deutsche Firmen setzen auf Fabriken direkt in Russland. www.welt.de 26.06.2016.

[10] S. dazu Die Renaissance des Westens (II) und Ein Kick für TTIP.

[11] S. dazu Von Mittel und Zweck, Auf Weltmachtniveau und Die Europäische Kriegsunion.

 

[12] S. dazu Vor dem Überfall.

یادداشت

  • استفاده از بمبهای فسفری در مواقع استثنایی اشکال ندارد
    Written by
    استفاده از بمبهای فسفری در مواقع استثنایی اشکال ندارد ما مصرانه از عراقی ها و نیروهای ائتلاف ( آمریکا و ناتو) می خواهیم که هرگز از مهمات فسفری در محدوده غیر نظامیان استفاده نکنند. حتی اگر غیر نظامیان در هنگام استفاده این مهمات آنجا حضور نداشته باشند
  • جناب آقای زیباکلام، کمی درباره دهه نورانی شصت، محض اطلاع
    Written by
    آقای زیبا کلام مشکل حضرت آیت الله خودداری از رنجاندن تندروها نیست. مشکل این است که ایشان خود از طراحان اصلی قتل عام تابستان 67 است. نقش او در قتل عام 67 خیلی بیشتر از کسی مثل رهبر کنونی نظام آقای خامنه ای بوده است که آن زمان در سلسله مراتب نظام خیلی بی اهمیت تر از آقای رفسنجانی بود. باز شدن پرونده ی 67 شلیک به شقیقه ی حضرت آیت الله است.
  • قمار سنگین روژآوا
    Written by
    چپ روژآوا را به عنوان پروژۀ امید بخش خاورمیانه فروخت. ابله ترین چپها آن را حتی روزنه ای برای بشریت نامیدند. اکنون این پروژه در هیأت تاکنونی خود به پایان رسیده است. ممکن است روژآوائی کماکان به حیات خود ادامه دهد. اما برای این کار اتفاقا باید حمایت کسانی را جلب کند که در صف مقابل پدرخواندۀ تاکنونی اش قرار گرفته اند. برای مهار ترکیه، باید از حمایت روسیه و ایران و سوریه برخوردار بود نه از حمایت آمریکائی که…
  •  سازمان های کارگری و دام " مشروعیت"!
    Written by
    فعالان و پیشروان کارگری می دانند که در تمام کشورها یکی از شگرد های  بورژوازی در مقابل  مبارزه کارگران برای متشکل شدن در دفاع ازمعیشت شان، به میدان آوردن سلاح "مشروعیت " است. بسته به این که پرچم "مشروعیت" درکدام طرف این سنگر بندی به اهتزاز در آمده باشد تعاریف متفاوتی بر روی آن نوشته شده است. در سمت بورژوازی "مشروعیت" از قوانین حاکمش، دادگاهش، پلیس و ارتش و پاسدارش، و سرآخر زندان و شکنجه و اعدامش، حکایت های خونبار دارد. در…
  • یادداشتی بر گزارش سیاسی کنگره بیست و یکم راه کارگر
    Written by
    گزارش روشن نمی کند که این دمکراسی لیبرالی ازکی میان تهی گشته است؟ چرا که دموکراسی لیبرالی در احکامی که محمد رضا شالگونی درست پیش از کنگره ابراز نموده بود به عنوان شرط لازم هرگونه فراتر رفتن به سوی سوسیالیسم تلقی می شد. اما حالا که این دمکراسی میان تهی شده است، پس معلوم است که دیگر صحبتی هم از فراتر رفتن به سوی سوسیالیسم نمی تواند در میان باشد به این دلیل که آن شرط لازم دیگر مهیا نیست.…
  • صالح مسلم و محللش
    Written by
    صالح مسلم می رفت تا حکم یک همسر سه طلاقه را برای چپ ایرانی پیدا کند. هر چه باشد و هر بلائی سر چپ ایرانی آمده باشد، تابش هر اندازه ناچیز رادیکالیسم طبقاتی دوران انقلاب 57 هنوز به اندازه ای هست که در این مملکت معین نتوان دم از سوسیالیسم زد و همزمان سینه چاک دمکراسی آمریکائی بود. در این مملکت هنوز که هنوز است دست راستی ترین مواضع را باید به نام کمونیسم و کارگر بسته بندی کرد تا…
  • نامه به یک رفیق: "جنبش لغو کار مزدی" و حمایت از جنبش سبز، یک بازبینی
    Written by
    اگر محمدرضا شالگونی امید داشت که جنبش سبز به جنبشی علیه ولایت فقیه فرا بروید؛ اگر حمید تقوایی نمی خواست با موسوی کشتی بگیرد تا شاید شرایط مناسب برای جایگزینی رهبری حزب او فراهم شود؛ و اگر امیر پیام جنبش سبز را چیزی در حد فاصل انقلاب فوریه و اکتبر در روسیه ارزیابی می کرد؛ ناصر پایدار ... جنبش سبز را جنبش کارگرانی قلمداد می کرد که هرچند هنوز گام های قطعی در جهت طرح مطالباتشان برنداشته اند،  اما در موقعیتی…
  • پایگاه نظامی آمریکا در روژآوا
     وضعیتی غیر قابل اجتناب... بنا نهادن یک "انقلاب"، یک "منطقۀ خودمختار" در چهارچوب مرزهای یک کشور به کمک قدرتهای امپریالیستی ای که با تمام قدرت نظامی شان آن را تقسیم، تکه پاره و بی ثبات می کنند، نه می تواند به رهائی مردم خودی بیانجامد و نه امکان موجودیت ملتهای دیگر را تأمین کند.

نظر خوانندگان

Guest (وحید صمدی)
سلام رفیق امین عزیز از این که به دلیل مشغله های زندگی به کامنت شما با تاخیر زیاد پاسخ می دهم عذر می ...
Guest (آهنگر)
می بینی رفیق! ذات سرمایه داری همه جای دنیا یک جور است. البته همه جا یک شکل نیست اما ماهیت همان است. ...
Guest (آهنگر)
چه تاثیر عمیق و در عین حال غم انگیزی روی من گذاشت این مقاله! چه خشم و نفرتی را در من زنده کرد و چقدر...
Guest (آهنگر)
با سلام خدمت جهانگیر در بارۀ اینکه چه ساخ مناسبی می توانم به انتقادات شما بدهم بسیار اندیشیدم. چند ب...
Guest (وحید صمدی)
سلام رفقا آهنگر و رودین عزیز از این که مقاله مورد توجه تان قرار گرفت خوشحالم و از کامنت های صمیمانه ...
Guest (بهمن شفیق)
رفیق عزیز، با تشکر و پوزش از این که خیلی دیر به کامنت شما می پردازم. آنچه شما در مورد " سرمایه ی تج...
Guest (nader)
چرا این عکس پورنوگراف را بطورکامل درصفحه اول سایت چاپ نکردید؟خجالت کشیدید هستۀ تلخ دستهایم را محکمتر...
Guest (آهنگر)
رودین جان از اینکه چنین برداشتی از کامنت من به ذهن خواننده متبادر می شود متاسفم. لیکن با کمال میل م...
Guest (رودین)
رفیق وحید عزیز؛ نوشته بسیار خوب و جسورانه ای بود. دست تان را به گرمی می فشارم. زنده باشید
Guest (رودین)
آقا یا خانم آهنگر؛ "پدیده ننگین احمدی نژاد"؟! یعنی مثلاً "پدیده ننگین خاتمی" یا "پدیده ننگین روحانی"...

مطالب پر بازدید شش ماه گذشته

JSN Glass template designed by JoomlaShine.com