Print this page

رنگِ خون، پرچمِ من!

رنگِ خون، پرچمِ من!

 

خانه ام خراب وُ آلوده

به گِردیِ آرواره های صاحب خانه

عُرف بازار است!

گِرانَش میکند هر دم

عُرف بازار است

کیست صاحب بر این در دم؟!

سنگ˚ زمانهای این چنین

رانده بر جان من

هزاران آه و کین

بیا با هم همخانه شویم

تنهایی ام هیچ دردی

ز من دوا نکند!

وطن پرنده ی پَر در خون

وطن کدام وطن؟

پرنده کدام پرنده؟

خون کدام خون؟

خانه ام خراب وُ آلوده

من بی وطنم، احمق!

بالِ پروازم چیده اند، احمق!

خونِ رگانم خشکانده اند، احمق!

و اشک تمساح ننگ است وُ ننگ

و توبه ی گرگ مرگ است وُ مرگ

و فقر

و فقر

زیرِ زیرِ خط تو

وطن وطن کنم!

و فقط

و فقط

که جای دَهی ام

میانِ آدمها

وطن وطن کنم احمق!

با تو هستم ای وطن

و تو ای پرسنده ی وطن

ز عطرِ گندِ آوارگی بر خاک ات

جانم به لب شد لبریز

به سینه ی من کوبه ها میزنند صاحبخانه ها

چونان که جِر دهند امنیت را

و خانه هاشان را پس بگیرند

پس بگیر، پس بگیر وطن پرست!

ای آفتابِ سرمایه پرست!

پس بگیر من را از متعلقاتم

پس بگیر من را از داشته و آشیانه ام

پس بگیر من را از وطنم

پس بگیر من را، ای آرواره گِرد!

پس بگیر من را از راه رفته ام

از خنده ام به همراه پرچم ام،

از گریه ام به همراه نعشِ برادرم

در جنگهای میهنی به جبهه های تحمیلی!

چرا که من

همه چیز را زین بعد

سیاسی میکنم

وجود تو 

خانه ات و وطنت را

سیاسی میکنم

فرو می پاشمت

زین آه زین کین

که تو کاشتی بر قلب من

بر چینِ پیشانی ام این چنین!

نگون سار میشوی به هر قدم

تا در گاه هر بنگاه که میروم

و به هر بنگاهی

که ندا بر گوش شریکش میکند : این از ماها نیست، بِچاپ، بگیر، بسُلفش، نگذار نفسش گرم شود، مستاجر است، مستاجر است!

مستاجرم!

آری مستاجرم

و تو بنگاهی و تو مالک

و تو صاحب دردِ من و تو تازیانه زن بر این زندانی

اما تو بُن گاه نیستی احمق!

تو بُن، تو ریشهی این خانه نیستی احمق!

ریشه در کارِ کارگرِ افغان بود وُ منِایرانی

چند بار بَرت بگویم احمق، تا باورت شود احمق!

برادری داشتم حسین نامی

آی حسین ام، ای برادرِ جانم، جانِ جان جانِ جانانم!

نکند که خسته شده باشی هموطنِ من؟!

او حسینِ من بود

کشته شد به همراه اسباب وُ اثاثیه ی مادرم!

که صاحب خانه

که صاحبِ کارخانه

که صاحبِ بنگاه

که صاحبِ شرکت

از اندرون خانه به بیرون

اسباب را

از اندرون خانه به بیرون

حسینِ مرا

پرتاب

و در دل من پُرپیچ پُرتاب

که حسینِ من مرده است؟

حسینِ من مرد!

که صاحب خانه

که صاحبِ کارخانه

که صاحبِ بنگاه

که صاحبِ شرکت

که صاحبِ مملکت

تو باشی

و من وطن وطن کنم احمق؟؟!!!

چه یقین

به جان داری

که من میبخشم او را؟!

که این وطن را من 

از تنم

بیرون نمینهم بهرِ حسین ام؟

با تو هستم ای وطن!

با تو هستم ای وطنِ تاب نیاورده نعشِ حسین ام!

با تو هستم ای گیج خورده

ای تاب خورده

ای هرزه وطن

ای به دامانِ هزار صاحب خانه

به دامان هزار صاحبِ کارخانه

به دامانِ هزار صاحبِ بنگاه

به دامان هزار صاحبِ شرکت

به دامان هزار صاحبِ مملکت

به دامانت میدرم نعره ام را

بیرون مینهم

تنم را

از پی پرچم ات

پرچم من رنگِ خونِ حسین است!

رنگِ خونِ حسین

که پرتاب شد بی اعتنا

از دهانِ متعفنِ صاحبِ خانه ها

پرچم من رنگ خون حسین ام است!

از پی پرچم ات

بیرون مینهم

تنم را

بیرون مینهم

آری من بی وطنم

یاغی ام

به دنبال نعش حسین ام

سرخ میشوم

سرخ میخواهمت ای وطنِ من!.

 

علی سالکی